به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، تا اواسط صبح، کوچه اصلی بازار نامدائمون در سئول توسط ماموران امنیتی خصوصی و پلیس محاصره شده و صفی - که پشت یک حصار قرار گرفته است - با بلیط‌های شماره‌دار به جلو حرکت می‌کند. افراد حاضر در آن، که اکثراً زنان میانسال هستند، بیش از یک ساعت منتظر مانده‌اند.
در مقابل آنها، یک غرفه‌دار در حال فروش روسری است و شش روسری را با قیمت ۱۰۰۰۰ وون (حدود ۶.۸۰ دلار) ارائه می‌دهد که تقریباً ۱.۱۵ دلار برای هر کدام می‌شود. این فروشنده - که با لقب‌هایی مانند «عمو روسری‌فروش» یا «عمو روسری» شناخته می‌شود - به یک پدیده ملی برای تکنیک فروش تبدیل شده که شامل منصرف کردن مشتریان از خرید است. او به شوخی می‌گوید: «پولت را خرج نکن.» «بهت نمیاد.»
ترکیب رک‌گویی محبت‌آمیز و سبک فروش بامزه‌اش - همراه با ستایش از ظاهر مشتریان - باعث شده که او به یک ستاره بزرگ در رسانه‌های اجتماعی تبدیل شود، به طوری که مشتریان و پخش‌کنندگان زنده به بازار هجوم می‌آورند و کلیپ‌هایش میلیون‌ها بازدید آنلاین دارند.
لی می-هوا، که پس از دیدن عمو روسری‌فروش در یوتیوب، از یونگین، حدود ۳۵ کیلومتری جنوب سئول، آمده است، می‌گوید: «او واقعاً مشهور است. در حال حاضر داغ‌ترین موضوع روز است.»
نامدائمون قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین بازار سنتی کره جنوبی است، مجموعه‌ای از کوچه‌ها در کنار دروازه جنوبی قدیمی که نامش را از آن گرفته و مکانی که مدت‌هاست مترادف با فروش سخت است.
رهگذران به دلیل همه هیاهو توقف می‌کنند تا بپرسند که آیا یک فرد مشهور در داخل است یا خیر، در حالی که یوتیوبرها سعی می‌کنند نگاهی اجمالی به او بیندازند و هرج و مرج را به صورت زنده پخش کنند.
فروشنده روسری نام واقعی خود را منتشر نمی‌کند، بنابراین نام‌های مستعار جای خالی را پر می‌کنند. علاوه بر عموی روسری، «اسکارفریو» هم هست، ترکیبی شوخ‌طبعانه از روسری و لئوناردو دی‌کاپریو، که به ظاهر و جذابیت بی‌تکلف او اشاره دارد. زنی در صف می‌گوید: «او خیلی خوش‌تیپ است.»
اسکارفریو به جای اینکه خوش‌قیافه باشد، زمخت است، برای سرمای پاییز لباس‌های چندلایه بازاری پوشیده و با طرفداران تازه خود برای سلفی گرفتن ژست می‌گیرد. این جذابیت باعث شده فروشندگی‌اش همه‌گیر شود و از آن زمان حساب‌های اینستاگرام و یوتیوب باز کرده و میلیون‌ها بازدید داشته باشد.
روز چهارشنبه، لی جی-هیون ساعت ۱۰ صبح به صف پیوست و ساعت ۱۱:۲۰ صبح به جلوی صف رسید. او با هیجان می‌گوید: «بالاخره مقداری گرفتم. طرز صحبت کردنش خیلی دوست‌داشتنی است. مردی مثل او لیاقت موفقیت را دارد، بنابراین من آمدم تا او را تشویق کنم و در نهایت خریدم.»
او که به اندازه کافی کنار فروشنده ایستاده بود تا تبلیغ فروش را بشنود، به خریداران می‌گوید: «اینجا هیچ چیز ارزش دیدن ندارد» و «بیایید مامان، زیر و رو کنید، همه جا را بگردید» و با محبت از آنها می‌خواهد در میان انبوه روسری‌ها بگردند. می‌گوید: «او مثل پسر من است، مثل یک برادر کوچک‌تر.»
عمو روسری می‌گوید: «این پارچه فوق‌العاده است. آیا حس کرده‌اید چقدر نرم است؟ ۱۶۰۰ وون چطور است؟» روی بسته‌بندی نوشته شده است ساخت چین.
با افزایش محبوبیت و جمعیت، فروشنده روسری چند بار مجبور شده مغازه‌اش را ببندد و پلیس برای بیرون راندن طرفدارانش از کوچه شلوغ فراخوانده شده است. در اوایل نوامبر، نیروهای امنیتی خصوصی برای مدیریت انبوه جمعیت استخدام شدند و او دیگر ساعات کاری خود را اعلام نمی‌کند.
اما همه از این موضوع خوشحال نیستند. چند متر آن طرف‌تر، یک غرفه‌دار دیگر که بیش از ۳۰ سال در بازار کفش فروخته، از جمعیتی که اکنون در مقابل مغازه‌اش جمع شده‌اند، تحت تأثیر قرار نگرفته است. مردی که خود را فقط مون معرفی می‌کند، می‌گوید: «کسب و کار بد است. گذرگاه کناری من مسدود شده و واقعاً برایم سخت است. منطقه وسیع‌تر خوب است، زیرا مردم می‌آیند. این مغازه‌های اطراف هستند که خسارت را متحمل می‌شوند.»
او می‌گوید جوانان از فروشنده روسری برای یوتیوب و اینستاگرام فیلم می‌گیرند و فقط برای دیدن چهره او می‌آیند. می‌گوید: «این باعث می‌شود افراد زیادی به آنجا بیایند. اما هیچ خرجی نمی‌شود.»
بائه جونگ مین، که در کنار غرفه اسکارفریو روسری می‌فروشد، خوش‌بین‌تر است. او با اشاره به رستوران‌ها، کافی‌شاپ‌ها و غرفه‌های غذا می‌گوید: «افراد زیادی به بازار می‌آیند، بنابراین برای کل بازار چیز خوبی است. اما من نگران مشکلات شلوغی هستم.»
چند روز قبل، اسکارفریو در رسانه‌های اجتماعی نوشت که این توجه باعث شده او «فشار و اضطراب زیادی» را تحمل کند و از فروشندگان اطرافش عذرخواهی کرد.
در همین حال، لی جی هیون، با وجود زندگی در سئول، به مدت ۳۰ سال پا به نامدائمون نگذاشته بود. او می‌گوید: «اگر به چیزی نیاز داشته باشم به سوپرمارکت می‌روم، هرگز به آمدن به این بازار فکر نکرده بودم. حالا قصد دارم ماهی یک بار به اینجا بیایم.»